Johan Verweirder

Wie eenmaal begint te kijken naar historische figuren, begint zich vroeg of laat ook af te vragen naar wat erachter schuilgaat. Zo groeide mijn nieuwsgierigheid uit tot een echte liefde voor geschiedenis. Ik schoolde me bij als gids van de Abdij Ten Duinen (Koksijde, 2002) en als gids Westhoek (Veurne 2003). Maar ik wilde meer: gidsen als boeiende verteller en dat leerde ik gedurende drie jaar bij Wim Chielens aan de Academie in Poperinge; ik werd ‘Westhoekverteller’. Daaruit kwamen vertelwandelingen voort, zoals ‘Familie op de vlucht’ in Langemark, en een wandeling in de Palingbeek in Ieper over een droom die nooit werkelijkheid werd: de vaart Ieper-Komen. Die wandeling liep zes jaar lang bijzonder succesvol – met Febronie als mijn compagnon ging ik op weg als de verliefde Marcel.

In het vooruitzicht van de herdenking van 100 jaar Eerste Wereldoorlog werd de drang naar verdieping nog groter. Ik volgde de opleiding regiogids Ieper bij Syntra Ieper, nadat ik eerder al de opleiding gids Passchendaele 1917 in Zonnebeke met succes had afgerond. De oorlogsgeschiedenis greep me vast – niet als feitenlijst, maar als menselijk verhaal. En precies daar ligt mijn manier van gidsen: verbanden leggen, lijnen trekken, thema’s laten kruisen. Klanten zeggen me vaak dat het daardoor blijft hangen.

En dan is er nog een andere liefde, dichter bij huis en toch wereldberoemd: Belgische bieren. Omdat we daar volgens mij niet trots genoeg op zijn, volgde ik in Syntra Brugge een tweejarige opleiding tot zytholoog. Sindsdien begeleid ik ook de bierwandeling in Ieper – geen kroegentocht, wel een vertelling over bier, brouwerijen en een stad met een rijke smaakgeschiedenis. Als ‘Nachtwacht’ kun je me ook in Ieper aan het werk zien, op stap door straten die ’s avonds een ander verhaal beginnen te fluisteren. En samen met een collega-gids schreef ik een nieuwe middeleeuwse wandeling, waarbij we als heraut de stad intrekken en de middeleeuwse geschiedenis net dat tikje anders laten klinken.

Eén figuur bleef al die jaren als een vonk in mijn hoofd branden. Sinds ik haar ‘ontmoette’ in Orléans langs de Loire in 2000 en sindsdien nog in tal van andere kerken en plaatsen in heel Frankrijk,  intrigeert Jehanne la Pucelle – Jeanne d’Arc – me meer dan wie ook. En de laatste vier jaar werd die nieuwsgierigheid een zoektocht: archieven, literatuur, terreinwerk in Frankrijk, veel – heel veel boeken – lezen en herlezen. Nu komt de eindmeet in zicht: een eigen boek over Jehanne. Anders dan de meeste boeken die het ‘officiële’ verhaal brengen. Met dikwijls verrassende vaststellingen en, ja, ook controversiële invalshoeken die door ‘echte historici’ niet altijd onderschreven worden…